sao パチンコ 先バレ無しで当たる

はじめによんでね!

ディオゴ・デ・カルバーリョ
Diogo de Carvalho,1578-1624

Diego Carvalho. Grabado de Melchior Küsel. Mathias Tanner, "Societas Jesu usque ad sanguinis et vitae profusionem militans, in Europa, Africa, Asia, et America, contra gentiles, Mahometanos, Judaeos, haereticos, impios, pro Deo, fide, Ecclesia, pietate, sive, Vita, et mors eorum, qui ex Societate Jesu in causa fide", Praga, 1675.

池田光穂

★福者ディオゴ・カルバーリョはイエズス 会の宣教師で、1578年にコインブラで生まれ、1624年2月22日に日本の仙台で殉教した。日本の殉教者の一人である。

★彼の日記(手紙?)に次のような記述が ある。

「蝦夷の土人は妙な織物の衣服に十字の形 を紋し両袖には大いなる模様を附けたり思ふに是トマ使徒が印度より亜細亜の東まで教を伝えられし時の残りならんとの説あり殊に死人を火葬する事なく丁寧に 埋葬するなど都(すべ)て信者の風あり海岸に小屋を建て住み日本人と雑居せず松前の領主は日本人なれども国王の如く独立して蝦夷人を支配し何人たりとも蝦 夷へ往復する時は税を納めて領主より往来券を受く云々」(松崎 1925:310)

, SJ (1578 – 22 February 1624) was a Portuguese Jesuit missionary martyred in Edo period Japan.
ディオゴ・デ・カルバーリョSJ(1578年 - 1624年2月22日)は、江戸時代の日本で殉教したポルトガルのイエズス会宣教師。
Biography
Carvalho was born in Coimbra, Portugal, in 1578. After entering the Society of Jesus in his hometown in 1594, late in 1600 he arrived, after a long voyage with sixteen other Jesuits, in Goa, India. The following year he set out for Macau, where he was ordained as priest in 1608. In 1609, he arrived in Japan, where, learning Japanese, he was a missionary in the Amakusa Islands, before relocating to Kyōto around 1612. After the edict of proscription of 1614, in November that year, with seventy-two other Jesuits on three Chinese junks, he was deported to Macau. Establishing a mission in Cochinchina, he remained in Vietnam for a year, before secretly returning to Japan in 1616. He spent two years in the Ōmura Domain in the area of Nagasaki, before joining Jerome de Angelis in Tōhoku, with the alias Nagasaki Goroemon as his cover. Basing himself in the fief of Gotō Juan (後藤寿庵), he twice travelled to the Matsumae Domain in Ezo, while Matsumae Kinhiro was daimyō, first in 1620, then again in 1622. Early in 1624, he was martyred in a pit filled with the icy waters of the Hirose River (広瀬川) in Sendai. A long letter by Carvalho detailing his encounters in Tōhoku and Hokkaidō survives.[1][2][3][4]


略歴
カルバリョは1578年ポルトガルのコインブラに生まれた。1594年に故郷でイエズス会に入会した後、1600年後半、16人のイエズス会士とともに長 い航海の末、インドのゴアに到着した。翌年マカオに向かい、1608年に司祭に叙階された。1609年には日本に到着し、日本語を学び、天草諸島で宣教師 を務めた後、1612年頃に京東に移った。1614年の禁教令の後、同年11月、他のイエズス会士72名とともに3隻の中国船でマカオに追放された。コー チシナに伝道所を設立し、1年間ベトナムに滞在した後、1616年に密かに日本に帰国した。長崎の大村藩で2年間過ごした後、長崎五郎右衛門という偽名を 使って東北でジェローム・デ・アンジェリスと合流した。後藤寿庵を拠点に、松前金廣が大名であった1620年と1622年の二度にわたって蝦夷の松前藩に 赴いた。1624年の初め、彼は仙台の広瀬川の氷で満たされた穴の中で殉死した。カルバーリョによる東北と北海道での出会いを記した長い書簡が残っている [1][2][3][4]。
O beato Diogo Carvalho, missionário jesuíta, nasceu em 1578, em Coimbra e morreu martirizado, em 22 de Fevereiro de 1624, em Xendai, no Japão. Ele é um dos Mártires do Japão.
福者ディオゴ・カルバーリョはイエズス会の宣教師で、1578年にコイ ンブラで生まれ、1624年2月22日に日本の仙台で殉教した。日本の殉教者の一人である。
Biografia
Era filho de Álvaro Fernandes e de Margarida Luís. Entrou na Companhia de Jesus quando tinha apenas 16 anos, e, pouco tempo depois, partia para a Ásia. Estudou filosofia e teologia em Macau e aí foi ordenado sacerdote. Em 1609, chega ao Xogunato Tokugawa (atual Japão), seduzido pelos passos de São Francisco Xavier. Devido a forte perseguição demandou para a Cochinchina, actual Vietname, penetrando até à Tartária, onde fundou a primeira missão católica dessas paragens. Possivelmente depois ou durante sabe-se que, em 1614, esteve novamente em Macau. Como voltar ao Japão era o seu fito, logo que pôde, para aí se dirigiu, disfarçado de mineiro, e nessa condição visitava as incipientes comunidades cristãs, atendendo sobretudo em confissão os cristãos já convertidos e baptizados.
略歴
アルバロ・フェルナンデスとマルガリーダ・ルイスの息子。わずか16歳でイエズス会に入会し、まもなくアジアに渡る。マカオで哲学と神学を学び、司祭に叙 階された。1609年、聖フランシスコ・ザビエルの足跡に誘われて徳川幕府(現在の日本)に到着。厳しい迫害のため、コチナ(現在のベトナム)へ向かい、 韃靼(だったん)地方まで足を伸ばし、同地方で最初のカトリック伝道所を設立した。1614年、彼は再びマカオに滞在した。日本への帰国を望んでいた彼 は、鉱山労働者に変装してすぐにマカオに赴き、主に、すでに改宗して洗礼を受けたキリシタンの告解に立ち会いながら、発展途上のキリシタン社会を訪問し た。
Obras
Ainda hoje são impressionantes as cartas por ele enviadas, por essa altura, para os seus superiores. Nelas, manifesta o seu grande ânimo evangelizador e sua epopeia:

“Partindo de Oxu para o Reino de Deva, fui direito à cidade de Cabota e ali comecei, com grande segredo, a confessar os cristãos que vinham, poucos e poucos, ter comigo, e juntamente tratei do modo que teria para visitar os cristãos desterrados que estão em Tugara. Ao terceiro dia, veio acaso ter comigo um cristão meu conhecido. Logo entendi que Deus mo mandava para me levar a Yezzo. E, porque a embarcação estava a pique e eu tinha ainda muita gente que confessar em Cabota, concluí em três ou quatro dias o que havia de fazer em dez ou doze, confessando de dia e de noite, passando as noites sem dormir, porque mudava o lugar na mesma noite, por serem os concursos perigosos, em tal tempo.”

“ Concluídas as confissões, me fiz à vela com nome de mineiro..., porque os que passam a Yezzo ou são mercadores ou mineiros. Trataram-me todos com muita cortesia e honra, sem nunca me conhecerem por estrangeiro. As horas canónicas rezava-as pela manhã cedo com a primeira luz, quando todos ainda dormiam, metendo a cabeça e o breviário debaixo do cobertor e deixando entrar alguma pouca luz. Chegámos enfim a Muçumay,...
作品
彼が当時の上司に送った手紙は、今日でも印象的である。そこには、彼の偉大な伝道精神と叙事詩が表現されている:

「オクスを出てデーヴァ王国に向かい、私はカボタの町に直行した。そこで私は、非常に秘密裏に、私のところに来たキリシタンたちを少しずつ告白し始め、 トゥガラにいる追放されたキリシタンたちをどのように訪問するかを一緒に考えた。三日目に、たまたま私の知り合いのクリスチャンが私に会いに来た。私はす ぐに、神が私をイェゾに連れて行くために彼を遣わされたのだと悟った。そして、船は岩の上にあり、カボタにはまだ告白しなければならない人がたくさんいた ので、私は10日か12日でしなければならないことを3日か4日で終え、昼も夜も告白し、眠れない夜を過ごした。 "

「懺悔が終わると、私は鉱夫の名で船出した。イェッツォに行くのは商人か鉱夫だからだ。皆、私を外国人とは知らずに、礼儀正しく丁重に扱ってくれた。早 朝、まだ皆が寝静まった頃、毛布の下に頭とブレヴィアリーを入れ、わずかな明かりを灯しながら、典礼の時間を祈った。私たちはついにムスマイに到着した。
Martírio
Num dia de neve, foi descoberto pela pegadas deixadas no chão juntamente com mais dez cristãos e foram levados ao tribunal de Xendai. Ameaçados de serem lançados à fogueira, como não se importaram, foram antes atirados a tanques de água gelada para morrerem pouco a pouco. Por fim, depois de dez horas de martírio, morre à meia-noite do dia 22 de Fevereiro de 1624.


殉教
雪の降るある日、彼は他の10人のキリスト教徒とともに地面に残された足跡から発見され、ゼンダイ裁判所に連行された。火の中に投げ込まれると脅された が、代わりに氷水のタンクに投げ込まれ、少しずつ死んでいった。そして10時間の殉教の後、1624年2月22日の真夜中に息を引き取った。
Diogo Carvalho, sacerdote, de Coimbra, morto num tanque gelado em Xendai, a 22 de Fevereiro de 1624 (festa a 7 de Julho).

Nascido em Coimbra no ano 1578, Diogo Carvalho tornou-se jesuíta aos 16 anos. Desde o seu noviciado, foi germinando em si o desejo de servir a igreja nas missões do Oriente. Assim sendo, enviaram-no para Macau em 1600 a fim de estudar Filosofia e Teologia.

Em 1610, concluídos os estudos, partiu para o Japão, percorrendo incansavelmente as regiões onde os cristãos clandestinamente praticavam o seu culto, reconfortando-os com os sacramentos da Eucaristia e da Reconciliação, vivendo o cristianismo de uma forma tão simples quanto admirável.

Num Japão, onde os cristãos eram perseguidos, acabou por ser martirizado em 1624, num tanque gelado.

Hoje a Companhia, particularmente a Província Portuguesa, celebra este exemplo de fidelidade ao Evangelho tanto nas coisas simples da vida como nos momentos de maior heroicidade. (Andreas Lind, SJ)

A Comemoração do Beato Diogo Carvalho é a 7 de Julho, por ser a data da sua beatificação em 1867.

O Beato Diogo Carvalho nasceu em Coimbra, em 1578. Filho de Álvaro Fernandes e de Margarida Luís, entrou no noviciado da Companhia de Jesus em 1590 e em 1600 partiu para o Oriente. Estudou filosofia e teologia em Macau e aí foi ordenado sacerdote.

Como o Japão era o seu fito, logo que pôde, para aí se dirigiu, disfarçado de mineiro. Acudindo a toda a parte, situou-se, como um ponto central, em certa região mineira, onde pôde arranjar esconderijo para se agruparem uns 60 cristãos, com quem trabalhou.

Visitava as incipientes cristandades, atendia sobretudo em confissão os cristãos já convertidos e baptizados pelo ardor e zelo dos leigos, instruía-os mais profundamente, celebrava-lhes a divina Eucaristia e alimentava-os com o pão dos fortes.

Ainda hoje são impressionantes as cartas por ele enviadas para os seus superiores. Transcrevemos uma, cuja frescura e simplicidade ainda nos encantam, apesar de terem passado já quase quatro séculos. Nela se manifesta o seu ânimo evangelizador:

“Partindo de Oxu para o Reino de Deva, fui direito à cidade de Cabota e ali comecei, com grande segredo, a confessar os cristãos que vinham, pouco a pouco, ter comigo, e juntamente tratei do modo que teria [possível] para visitar os cristãos desterrados que estão em Tugara. Ao terceiro dia, veio acaso ter comigo um cristão, meu conhecido. Logo entendi que Deus mo mandava para me levar a Yezzo. E, porque a embarcação estava a pique e eu tinha ainda muita gente que confessar em Cabota, conclui em três ou quatro dias o que havia de fazer em dez ou doze, confessando de dia e de noite, passando as noites sem dormir, porque mudava o lugar na mesma noite, por serem os concursos perigosos, em tal tempo.

“Concluídas as confissões, me fiz à vela com nome de mineiro que vai cavar nas minas. Com nome de mineiro me embarquei eu, porque os que passam a Yezzo, ou são mercadores ou mineiros. Trataram-me todos com muita cortesia e honra, sem nunca me conhecerem por estrangeiro. As horas canónicas [liturgia das horas] rezava-as pela manhã cedo com a primeira luz, quando todos ainda dormiam, metendo a cabeça e o breviário [livro da liturgia] debaixo do cobertor e deixando entrar alguma pouca luz. Chegámos enfim a Muçumay, recolhendo-me logo em casa de um nosso cristão antigo...

“Ali disse as primeiras missas que em Yezzo se disseram. A primeira foi no dia de Nossa Senhora das Neves; parece que se dignará esta Senhora de tomar debaixo da sua protecção aquele reino. Foi grande a alegria com que os cristãos me receberam.

“Outros que, finalmente, lá se tinham baptizado, com grande devoção ouviam as primeiras missas e, ouvida a prática da confissão, se confessavam com muita consolação sua e também minha, por ver o fervor com que o faziam”.

Num dia de neve, foi descoberto pelas pegadas deixadas no chão, juntamente com mais dez cristãos. Levados a Xendai, capital do reino de Oxu, foram os 11 confessores de Cristo sujeitos ao novo tormento de tanques gelados, onde, um após outro, foram sucumbindo, sendo o último o Padre Diogo de Carvalho. Este, como bom pastor, quis estar ao lado dos outros, acompanhando-os com orações e exortações, até os ver todos entrados e seguros no aprisco do Pai do Céu, depois de repetidas imersões, durante cinco dias. Encerrou o cortejo o zeloso chefe e santo missionário, Beato Diogo de Carvalho, a 22 de Fevereiro de 1624. A beatificação realizou-a Pio IX em 1867.

Eis uma breve narração contemporânea das últimas horas que este grande missionário viveu no tormento do “regelo” e da morte que então sofreu:

“Depois de três horas deste cruel tormento [o «regelo»], os tiraram do lago com grande trabalho por estarem enregelados. Os mais se estenderam sobre a areia para tomarem algum alívio; porém o Padre se assentou sobre os pés cruzados, compôs as mãos diante do peito e se pôs em oração.

“Estando o Padre naquele belo sossego de sua alma, se chegou a ele um moço do Governador e lhe disse:

- Estes tormentos te deu o Governador por seres cristão; mas se queres deixar de o ser, ele te oferece a vida.
- Nem quero nem posso - respondeu o Padre - negar a quem reconheço por Senhor de tudo, nem deixar a sua lei em que só há salvação.          
- Enquanto viver - respondeu o Padre - tal coisa não farei; antes os persuadirei sempre a dar as vidas por Cristo.
- Cometeste nisto - replicou o bárbaro - um grande pecado, por haver recusado obedecer ao Xógum, e por tal culpa vos há-de moer a todos.
- Pecado - disse o Padre - cometeria eu, se lhes aconselhasse o contrário, porque é coisa santa não obedecer aos homens quando mandam alguma coisa contra Deus.
- E se te atormentassem de novo - disse o gentio - e te queimarem vivo, não mudarás essa teima?
- Se me queimarem vivo - respondeu o Padre - por não deixar a fé que ensino, o terei a grande beneficio de Deus.

Foram então levados ao tribunal, onde todos confessaram a sua fé em Cristo e afirmaram não poderem renegar a fé, pois respeitavam mais Deus que os homens.

Ameaçados com o serem lançados à fogueira, todos disseram ser para eles um grande benefício de Deus.

Chegados os vinte e dois dias [de Fevereiro], depois do meio-dia, foram tirados da prisão, tendo para si que seriam queimados vivos; mas os gentios os tornaram a meter no mesmo lago, atados aos paus como antes.

Foram morrendo pouco a pouco. O beato Diogo ia-os animando, com palavras de fé e consolação espiritual. Todos eles foram morrendo pouco a pouco. Por fim, depois de dez horas de martírio nas águas geladas, entregou a sua alma a Deus.

Eram já cinco horas da noite quando os gentios se retiraram, ficando ali alguns cristãos, que afirmaram, depois, que o Padre Diogo Carvalho vivera até cerca da meia-noite, tendo sofrido dez horas aquele horrível tormento.

P. João Caniço, SJ


1624年2月22日(祝日7月7日)、ゼンダイの氷の池で亡くなった コインブラ出身の司祭ディオゴ・カルバーリョ。

1578年にコインブラで生まれたディオゴ・カルバーリョは、16歳でイエズス会となった。修練生時代から、東洋の宣教において教会に奉仕したいという願 望が彼の中に芽生えていた。そのため、1600年にマカオに派遣され、哲学と神学を学んだ。

1610年、学業を終えて日本に向かった彼は、キリスト教徒が密かに礼拝している地域を精力的に旅し、聖体と和解の秘跡で彼らを慰め、素朴でありながら立 派な方法でキリスト教を生きた。

キリシタンが迫害されていた日本で、彼は1624年に氷のプールで殉教することになった。

今日、本会、特にポルトガル管区は、生活の単純な事柄においても、また最も英雄的な瞬間においても、福音に忠実であったこの模範を称えている。 アンドレアス・リンドSJ)。

福者ディオゴ・カルバーリョは、1867年に列福された7月7日に記念されます。

福者ディオゴ・カルバーリョは1578年にコインブラで生まれた。アルバロ・フェルナンデスとマルガリーダ・ルイスの息子で、1590年にイエズス会の修 練院に入り、1600年に東洋に旅立った。マカオで哲学と神学を学び、同地で司祭に叙階された。

日本が彼の目標であったため、鉱夫に変装してすぐに日本へ渡った。あちこちに出かけた彼は、ある鉱山地帯に中心点を見いだし、そこで60人ほどのキリシタ ンの隠れ家を見つけ、彼らと行動を共にした。

駆け出しのキリスト教共同体を訪問し、信徒の熱心さと熱意によってすでに改宗し、洗礼を受けたキリスト者の告白に何よりも立ち会い、彼らをより深く指導 し、神の聖体を祝い、強い者のパンで彼らを養った。

彼が上司に送った手紙は今日でも印象的である。ほぼ4世紀が経過した今でも、その新鮮さとシンプルさが私たちを魅了してやまないものを転記した。そこには 彼の伝道精神が表れている:

「オクスを出てデーヴァ王国に向かい、私はカボタの町に直行した。そこで私は、非常に秘密裡に、私のところに来たクリスチャンたちを少しずつ告白し始め、 トゥガラにいる追放されたクリスチャンたちを訪問する方法を一緒に考えた。三日目に、たまたま私の知り合いのクリスチャンが私に会いに来た。私はすぐに、 神が私をイェゾに連れて行くために彼を遣わされたのだと悟った。そして、船はばらばらになり、カボタにはまだ告白しなければならない人が大勢いたので、私 は10日か12日でしなければならないことを3日か4日で終え、昼も夜も告白し、眠れぬ夜を過ごした。

「懺悔が終わると、私は鉱山に掘りに行く鉱夫の名で出航した。イェッツォに行くのは商人か鉱夫だからだ。彼らは皆、私が外国人であることを知らずに、とて も礼儀正しく丁重に扱ってくれた。早朝、まだ皆が寝静まった明るいうちに、毛布の下に頭とブレヴィアリ(典礼書)を置いて、少し明かりを入れながら、カノ ニカルアワー(時課の典礼)を祈った。ようやくムスマイに着いたので、すぐに私たちの古いクリスチャンの家に行った......」。

「そこで私は、イェッツォで行われた最初のミサを行った。最初のミサは、雪の聖母の日だった。この聖母は、その王国を保護下に置くことをお決めになったよ うだ。この聖母は、その王国を彼女の保護下に置くことをお望みになっているようです。

"そこでようやく洗礼を受けた他の人々は、最初のミサに熱心に耳を傾け、告解の実践を聞いて、自分たちのためにも、また、彼らが熱心にそうするのを見て、 私のためにも、大きな慰めを持って告解に向かった。"

ある雪の日、彼は他の10人のキリスト教徒とともに、地面に残された足跡によって発見された。オクス王国の首都ゼンダイに連行された11人のキリスト告白 者たちは、氷のタンクという新たな拷問を受け、そこで次々と命を落とした。カルバーリョ神父は、良き羊飼いとして、5日間に渡って何度も水に浸かった後、 全員が無事に天の御父のもとで息を引き取るのを見届けるまで、祈りと励ましをもって彼らのそばにいたいと願っていた。行列は、1624年2月22日、熱心 な指導者であり聖なる宣教師であった福者ディオゴ・デ・カルヴァーリョで終わった。列福は1867年にピウス9世によって行われた。

この偉大な宣教師が "regelo "の苦しみの中で生きた最後の時間と、その後彼が受けた死について、同時代の簡潔な記述がある:

「この残酷な拷問("regelo")を3時間受けた後、彼らは凍えていたので、大変な苦労をして湖から引き上げた。他の者たちは砂の上に伸びて安らぎを 得ようとしたが、司祭は足を組んで座り、胸の前で手を組んで祈った。

「司祭がその美しい魂の静けさに浸っていると、総督府の若い男が近づいてきて言った:

 - あなたがクリスチャンだから、総督はあなたにこのような苦役を与えたのです。
- しかし、もしあなたがクリスチャンであることをやめたいのであれば、彼はあなたに命を与えるでしょう」司祭は答えた。          
- 私が生きている限り、そのようなことはしませんが、キリストのために命を捧げるよう、常にあなた方を説得します」。
- 蛮族は答えた。「あなた方は将軍に従わないという大きな罪を犯しました。
- 神父は言った。「もしそうでないと忠告するならば、私も罪を犯すことになるだろう。
- と異邦人は言った、「もし彼らがまたあなたを苦しめ、生きたまま焼いたとしたら、あなたは考えを変えないのですか?
- もし彼らが私を生きながら焼くなら、私が教えている信仰を捨てないからです。

その後、彼らは裁判所に連行され、そこで全員がキリストへの信仰を告白し、人間よりも神を尊敬しているので信仰を捨てることはできないと言った。

火の中に投げ込まれると脅されたが、彼らは皆、それは神からの大きな恩恵だと言った。

二月二十二日の正午過ぎに、彼らは生きたまま焼かれると思って牢から出されたが、異邦人たちは彼らを前と同じように棒に縛ったまま、同じ湖に戻した。

彼らは少しずつ死んでいった。祝福されたディオゴは、信仰と霊的な慰めの言葉で彼らを励ました。彼らは皆、少しずつ死んでいった。そしてついに、氷の水の 中で10時間の殉教の後、神に魂を捧げた。

異邦人たちが去ったとき、すでに夕方の5時であったが、何人かのキリスト教徒が残っており、彼らは後に、ディオゴ・カルバリョ神父は10時間の恐ろしい拷 問を受けながら、真夜中ごろまで生きていたと主張した。

P. ジョアン・カニソSJ



リンク

  • ++
  • ++
  • 文献

  • 考註切支丹鮮血遺書 / [ヴィリヨン述] ; 松崎實著, 改造社 , 1926
  • その他の情報


    Copyleft, CC, Mitzub'ixi Quq Chi'j, 1997-2099